خانه » آخرین اخبار » کردستان بزرگ یا خیانت بزرگ به کردها؟!

کردستان بزرگ یا خیانت بزرگ به کردها؟!

صدا نیوز: مسئله کردستان، مسئله امروز و دیروز نیست، شکست شاه اسماعیل صفوی در مقابل سلطان سلیم در جنگ چالدران موجب جدایی بخشهایی از کردستان ایران شد. تا پیش از جنگ جهانی اول این مناطق بخشی از کردستان عثمانی به شمار می امد ، پس از جنگ جهانی اول و فروپاشی عثمانی از درون این امپراطوری سه کشور سوریه، عراق و ترکیه پدید امد که هر کدام از این سه کشور بخشهایی از کردستان را بنام همان کشورها در خود جای دادند . مناطقی که پیوندهای تاریخی فراوان با ایران بزرگ دارند و بخشی از ملت کهن ایران زمین بشمار می ایند.

به دلیل سلطه استعمار انگلیس و فرانسه که مانع بازگشت این بخش از ملت به موطن اصلی خود ایران و زیست اجباری در مرزهای تحمیلی شد ، مردمان این بخشهای کردستان که در عراق و ترکیه و سوریه ساکنند همواره مورد ستم استعمارگران و حاکمان کشورها و رهبران خود فروخته خود قرار گرفتند . کردهای ساکن ترکیه، عراق و سوریه بارها نسل کشی شدند و مورد تبعیض نژادی قرار گرفتند. نسل کشی کردها در ترکیه و محروم شدن انها حتی به تکلم کردی در ترکیه، نسل کشی کردهای عراق در حمله شیمایی حزب بعث و نسل کشی ایزدی ها در سوریه از بارزترین ستم های استعماری حاصل از اعمال سیاستهای استعماری غرب بویژه انگلیس در مرزبندی میان این هموطنان با سرزمین اصلی خود ایران بوده است.

پرداختن به همه رویدادهایی که در طی این دوران بر سر این هم وطنان امده از توان این نوشتار خارج است. آنچه که اخیرابا برجسته شدن مسئله رفراندوم کردستان عراق توسط بارزانی رهبر خودفروخته کردستان عراق قابل بررسی است ، نیاز به پرداختن به احزابی دارد که در کردستانات چهار کشور ایران، ترکیه، عراق و سوریه شکل گرفته و همچون نمک بر زخم این هم وطنان دورمانده از وطن است .

به غیر از حزب اتحادیه میهنی کردستان عراق و تا اندازه کمی حزب گوران یا جنبش تغییر در شرق اقلیم ، مابقی احزاب کردی که بر کرد زبانهای چهار کشور تحمیل شد ، همه بدون اسنثنا افکار ضد ایرانی و فاشیستی دارند . کرد زبانها پس از استعمارگران غرب بیشترین ضربه ها را از همین احزاب به اصطلاح ازادی خواه و در باطن مزدور و خود فروخته خورده اند.

قویترین حزب کردی، شاخه ترکیه پ ک ک که البته خودش را متعهد به چهارچوب ماندن در ترکیه میداند، حزبی با سابقه تروریستی است ، لازم بذکر است که هیچ حزب کردی اپوزیسیون در ترکیه و سوریه، برخلاف مردمان این مناطق، نه تنها دوستدار ایران نیستند بلکه بدون استثنا احزاب کردی اقلیم همگی در رقابت و دشمنی تا درگیری های مسلحانه با یکدیگر بسر میبرند. دشمنی پ ک ک با دو حزب کومله و دمکرات از این دست میباشد.

به این لیست بلند بالای احزاب کردی توجه فرمایید:

احزاب کردستان عراق شامل، اتحادیه میهنی کردستان – حزب اخوان ترکمن عراق – حزب چاره یابی دمکراتیک کردستان – حزب خران – حزب دمکرات – حزب سوسیالیست آشوری – حزب سوسیالیست دموکرات – حزب کمونیست – حزب گوران – کومله.

احزاب کردستان ترکیه شامل: حزب عدالت و توسعه (عبدالله اوجالان) – جبهه رنج – حزب دمکراسی و ازادی – حزب دموکراتیک خلق

احزاب سوریه شامل: شورای ملی کردهای سوریه، که شامل ۱۶ حزب از جمله، اتحاد دمکراتیک و جنبش جامعه دمکراتیک میباشد که با احتساب تمامی احزاب کرد سوری میتوان بیست حزب دیگر را نیز به ان افزود.

کردستان ایران نیز شامل احزابی مانند، دموکرات کردستان حدکا- کومله زحمتکشان – سازمان خبات – دموکرات کردستان حدک – کومله انقلابی زحمتکشان – کومله شاخه کمونیست – حزب ازادی – جنبش جمهوری خواهی کردستان – اتحادیه انقلابیون – حزب رهایی و ….

لازم به ذکر است که نود درصد این احزاب با یکدیگر در رقابت و گاه دشمنی در حد اسلحه کشی در مقابل هم قرار دارند. جدای از درگیری های جناحی و حزبی در میان این احزاب میتوان به پنج گویش یا زبان کردی رایج و شش مذهب متضاد هم اشاره کرد که به دلیل بافت سنتی و عشیره ای عاملی برای جنگهای قبیله ای طولانی مدت شده است به همین دلیل احزابشان متشکل از بیش از یک عشیره است. سرکردگان احزاب این عشیره ها غالبا وابسته به قدرتها خارجی و استعماری هستند و با زورگیری و ترور فرقه ای برای امرار معاش ، موجب جو امنیتی میشوند و بیشترین ظلم را به کرد زبانها میکنند. تشکیل کردستان چه در غالب کردستان مستقل از عراق و چه به شکل رویا گونه آن کردستان بزرگ که حاصل تبلیغات و توهمات استعمارگران برای چپاول منطقه است میتواند کردها را در وضعیت جنگهای خونین داخلی و برادر کشی های گسترده قرار دهد و فاجعه ای تاریخی از خود بجای بگذارد .

با توجه به این بررسی از لحاظ بعد سیاسی و کشوری میپردازیم به مسئله عنوان شده توسط مسعود بارزانی درباره رفراندوم برای تشکیل کردستان مستقل در عراق و دلایل مخالفت ما با این رفراندوم.

کشور تازه تاسیس عراق در سال ۱۳۱۱ توسط انگلیس پس از فروپاشی عثمانی و در طی معاهده سور تشکیل شد.

ترکیب استعماری سه کشور ترکیه، سوریه و عراق که هریک بخشهایی از کردستان ایران را نیز در خود جای داده است به شکل ناهمسان و ترکیب ساختاری ان بصورت پایگاه های انگلیسی در منطقه شکل گرفت همواره در تضاد با منافع ملی ایران چه در سطح روابط بین الملل و چه در حوزه داخلی بوده است. اما چاره ای نبود که در تعامل با بند چهار ماده ۲ منشور بین الملل که بر حفظ تمامیت ارضی و سیاسی کشورها تاکید میکند، عراق را بعنوان یک واقعیت در مقابل خود بنگریم. بیرون امدن یک کشور از درون عراق ضمن اینکه تهدیدی علیه منافع ملی سه کشور ایران، عراق و ترکیه است ، میتواند با توجه به عدم وجود همگرایی میان احزاب فراوان سه کشور و حتی در کردستان عراق تضادها و درگیریهای دینی، زبانی و عشیره ای میان کردها شود و منطقه ای خواهد شد که ضمن محصور ماندن میان کشورهای همسایه خود همواره بعنوان تهدید به جای فرصت ارزیابی شود و وزنه امنیتی بر وزنه همگرایی برتری یابد. انچه برای ایران مطرح است بعد امنیتی مصالح و منافع عالیه ایران و بالطبع همسایگان ایران خواهد بود . از سوی دیگر کردستان عراق در صورت استقلال با مشکلات عدیده امنیتی و راهبردی مواجه خواهد شد که به دلایل ذکر شده نه تنها روی ثبات و امنیت را در داخل مرز خود نخواهد دید بلکه موجب برهم زدن سطح امنیت منطقه بیش از وضعیت موجود خواهد شد که به سود منافع ملی هیچ یک از کشورهای منطقه نخواهد بود .

از بعد توافقات منشور ملل متحد نیز اگر به این مسئله بنگریم مطابق بند ۴ از ماده ۲ منشور ملل متحد که بر حفظ تمامیت ارضی و سیاسی کشورها تاکید میکند، هرگونه اقدام جدایی طلبانه که منجر به از هم گسیختگی تمامیت ارضی و سیاسی یک دولت بدون رضایت ان گردد خلاف است. اگر دولتی با تمایل ابراز شده بخشی از مردم خود برای جدا شدن روبرو شود تصمیم گیری در مورد چگونگی ابراز واکنش درباره ان بعهده حکومت ان کشور خواهد بود. دولت عراق بطور موقت میتواند بر این نکته پای فشاری کند که هر نوع تغییر باید پس از طی روند اصلاح قانون اساسی انجام پذیرد. اگرچنین رفراندوم غیر قانونی صورت بگیرد، سازمان ملل نیز طبق مصوبه های منشور ملل حق به رسمیت شناختن کشوری که بر خلاف منشور ملل شکل گرفته را نخواهد داشت.

بند ۴ ماده ۸، بیانیه حقوق اقلیتهای ملی و قومی ۱۹۹۲ مصوب مجمع عمومی و ماده ۲۱کنوانسیون چهارچوب حمایت از اقلیتهای ملی، شورای اروپا مصوب ۱۹۹۴ و بسیاری دیگر از اسناد حقوق بشری حق جدایی طلبی و تجزیه ندارند و باید به تمامیت ارضی و سیاسی دولت خود احترام بگذارند. نظیر ادعای کردستان عراق در اسپانیا هم اتفاق افتاد و کاتالونیا درخواست رفراندوم و استقلال طلبی کرد، اما دولت اسپانیا با استناد به مفاد بین المللی و قانون اساسی با ان مخالفت کرد و طبق عرف و قوانین بین الملل از جدایی کاتالونیا جلوگیری نمود. رهبران کرد در اقلیم کردستان اگر واقعا دلشان به حال مردم کرد میسوزد باید واقعیتها را بپذیرند و خود را بازیچه سیاستهای منطقه ای و جهانی نکنند تا با حفظ ثبات نسبی فردایی بهتر برای مردم کردستان رقم بزنند.

کد: 09/029.17400

Print Friendly, PDF & Email

مطلب پیشنهادی

سوریه، کردستان و بازی بزرگ شطرنج

صدا نیوز: سرکوب کردها در ترکیه اقتدارگرا و جنایاتی که نسبت به آنان روا گردیده ...

پاسخ دهید